Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

Είπα να γράψω μερικές σκέψεις

Θέλει λέει να δημιουργηθεί ένα νέο κομμουνιστικό κόμμα Κύπρου, ένα νέο κόμμα εργατών.
Γιατί δεν παίρνει την πρωτοβουλία να γράψει τις θέσεις που εισηγείται, πως θέλει να λειτουργεί και να καλέσει ιδρυτικό συνέδριο;
Ο άλλος για να μας πείσει για την ορθότητα της αναρχίας μας παρουσίασε 5-6 κεφάλαια από κάποιο βιβλίο που κάνει κριτική στους (εξουσιαστές κομμουνιστές) κατά πως τους ονομάζει, αλλά τη εισηγείται η αναρχία δεν μας λέει. Μπορεί να είναι το ένα μπορεί να είναι και το άλλο. Το σίγουρο είναι πως εισηγείται να μην υπάρχει κυβέρνηση κατά τ’ άλλα βλέπουμε στην πορεία.
Ο τρίτος εισηγείται στο κυπριακό να ξεκινήσουμε από το 0. Είναι λέει η ομοσπονδία ανέφιχτος στόχος αφού ούτε η Τουρκία που τον εισηγήθηκε (ασφαλώς παίρνει την τούρκικη εκδοχή που τον βολεύει) δεν θέλει πια ομοσπονδία. Όμως τι εισηγείται δεν μας είπε. Ξεκινούμεν τζαι ότι λάχει.
Ο επόμενος ξεκίνησε από το η Κύπρος είναι ελληνική, υποστήριξε την ομοσπονδία, ξεκαθάρισε μετά πως θέλει χαλαρή ομοσπονδία, τώρα την ονομάζειαποκεντρωμένη ομοσπονδία, τζαι βλέπουμε παρακάτω.
Το ΔΗΚΟ κινείται ανάμεσα στην ομοσπονδία και το ενιαίο κράτος (ελληνικό), την σοσιαλδημοκρατία και τον νεοφιλελευθερισμό. Ότι πιάσει εν κέρδος.
Για την ΕΔΕΚ είναι όλα ανοιχτά. Σίγουρο είναι πως ΕΔΕΚ-(ΕΥΡΩΚΟ)ΤΕΣ-(ΟΙ)ΚΟΛΟΓΟΙ έχουν τις περισσότερες συγκλίσεις και στο κυπριακό έχουν περίπου κοινές θέσεις. Πέρα από τα στολίσματα των λέξεων των ηγεσιών τους αυτά καταλάβω.
Είναι τζαι κάποιοι άλλοι που φοβούνται μήπως η κυπριακή δημοκρατία λειτουργήσει ανεξάρτητη και ξεχωριστά από την (μητέρα πατρίδα ) και βρίσκουν αφορμές π.χ. την γλώσσα, θα τους καταργήσουν επιαν τους ο φος την κοινήν ελληνική.
Εν να περάσουμεν.
Έγινε ένας νόμος (της ποσόστωσης), για να υπάρχει ένα ποσοστό στις προσλήψεις στη δημόσια και τη δημόσια εκπαιδευτική υπηρεσία ατόμων με αναπηρίες. Η εκπαιδευτική υπηρεσία (που απ’ ότι φαίνεται δεν γνωρίζει από άτομα με αναπηρίες) με τις αποφάσεις της ουσιαστικά καταργεί αυτόν τον νόμο και καταδικάζει τα άτομα με αναπηρίες στην ανεργία, την φτώχια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Αφού δεν γνωρίζουν θα έπρεπε πρώτα να φροντίσουν να μάθουν και μετά να παίρνουν αποφάσεις σκληρές και καταδικαστικές. Αν χρειαστεί γι’ αυτό θα γράψω με λεπτομέρειες.
Αυτό όμως δεν θα τους περάσει!